نمایشنامه «پینوکیا» نوشتۀ استفانو بننی

.

«پینوکیا» نمایشنامه ای نوشتۀ استفانو بننی (Stefano Benni) طنزپرداز، بازیگر، نمایشنامه نویس و کارگردانِ معاصر ایتالیایی است.

بننی در این نمایشنامۀ دو پرده ای به سراغ داستان شناخته شدۀ «پینوکیو» اثر کارلو کوللودی می رود و با مونث سازی شخصیتِ آدمک چوبیِ داستان، برخی از عناصر کلیدی این داستانِ قدیمی و مشهور کارلو کوللودی (نجار پیری که برای بیرون آمدن از تنهایی عروسکی را به زندگی خود وارد می کند، نافرمانی آدمکِ چوبی از دستوراتِ مرد نجار و مواجهه اش با جهانِ بیرون از خانه و نظامِ اخلاقی داستان) را دستمایه قرار می دهد تا به روایت طنزآمیز و شوخ طبعانۀ خود از وقوع احتمالیِ این داستان در جهان امروز بپردازد.

استفانو بننی به ‌سالِ ۱۹۴۷ در بولونیای ایتالیا به ‌دنیا آمده است و علاوه بر کارهایش در زمینۀ تئاتر، به عنوان روزنامه‌نگار، شاعر، داستان‌نویس، ترانه‌سرا و نوازنده نیز فعالیت می کند و شناخته شده است.

کتاب «پینوکیا» که به وسیلۀ انتشارات نیلا و با ترجمۀ روان سارا شهسوار حقیقی به بازار کتاب عرضه شده است، علاوه بر نمایشنامۀ «پینوکیا»، شامل برخی قطعات نمایشی و تعدادی از نمایشنامه های کوتاه و تک نفرۀ استفانو بننی است که برای خوانندۀ فارسی زبان امکان آشنایی با گوشه های دیگری از ذهنیت و شیوۀ کاری این هنرمند معاصر را فراهم می کند.

ترانه های «آملیتو» (قطعاتی آوازی از نمایشنامۀ «آملیتو»)، تک گویی «دکتر دیواگو»، مجموعه تک گویی های آهنگین «کارنوال حشرات»، نمایش تک نفرۀ «گریمهیلد»، نمایش تک نفرۀ «جَکِ یک دست»، قطعاتِ آوازیِ «مرموز» و نمایش تک نفرۀ «خوابِ بنّا» بخش های دیگر این کتاب هستند. بننی در این قطعاتِ نمایشی با دگرگون ‌سازی روایتِ افسانۀ جادوگرِ بدجنس و داستانِ «سفیدبرفی»، شوخی با آثار ادبی و سینمایی نظیر «دکتر ژیواگو»، پرداختن به دنیای کارگرهای ساختمان و حتی دنیای حشرات و سوسک‌ها، دنیای شوخ و هجوآمیزِ آثارش را شکل می‌دهد.

استفانو بننیاز دیگر آثار استفانو بننی، که اغلب توسط ناشرِ معمول آثارش انتشاراتِ «فِلترینِللی» به چاپ رسیده، می توان به «سرانجام عشق می‌ رسد» (۱۹۸۱)، «سرزمین» (۱۹۸۳)، «عجیب ‌آبادِ جنگجوهای ترسوی مسخره» (۱۹۸۶)، «کافۀ زیرِ دریا» (۱۹۸۷)، «باول» (۱۹۹۰)، «سرودها» (۱۹۹۱)، «دار و دستۀ ملکوتی ‌ها» (۱۹۹۲)، «اشکِ آخر» (۱۹۹۴)، «الیانتو» (۱۹۹۶)، «کافۀ اسپرت» (۱۹۹۷)، «کافۀ اسپرتِ دوهزار» (۱۹۹۷)، «Blues در خیابانِ شانزده» (۱۹۹۸)، «تئاتر» (۱۹۹۹)، «ارواح» (۲۰۰۰)، «دکتر نیو: نوشته ‌های شیطانی برای فجایع اجتناب ‌پذیر» (۲۰۰۱)، «زمان ـ پَر» (۲۰۰۱)، «تئاتر ۲ » (۲۰۰۳)، «آشیلِتیزگام» (۲۰۰۳)، «مارگاریتا، دولچه ویتا»، «مرموز: سفری به سکوت تلونیوس مونک» (۲۰۰۵)، «دستور خداوند» (۲۰۰۷) و «نان و توفان» (۲۰۰۹) اشاره کرد.

چاپِ نخست «پینوکیا» با ترجمۀ «سارا شهسوار حقیقی» در سال ۱۳۹۰ با شمارگان ۷۰۰ نسخه و قیمت ۳,۵۰۰ تومان، توسط «انتشارات نیلا» در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است.

بیشـتر بخـوانیـد:

شکوائیۀ «جعفر والی» دربارۀ وضعیت این روزهای تئاتر ایران
گزارشی از نشست خبری نمایش «ایوانف» در شیراز
گزارشِ سکوت؛ ادای احترام «حسن معجونی» به «حمید سمندریان»
حمید پورآذری: «مجسمه ها بر ما می گریند،از دروغی که می گوییم»
فراز و نشیبِ «تئاتر دانشگاهی» (1) ؛ این جاده یک طرفه می شود
یادداشتی از «علی رفیعی»: «ما تئاتری ها متوهم هستیم!»
به مناسبت 60 سالگی «در انتظار گودو» اثر «ساموئل بکت»
ملاقات با «تام استوپارد»؛ «آشوبگرِ خجالتی» یا «محافظه کار»؟
ملاقات با «تام استوپارد»؛ تئاتر یک سرگرمی روشنفکرانه است